Ήταν Μάρτιος του 1988 όταν η ελληνική μουσική σκηνή βρέθηκε μπροστά σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες και πολυσυζητημένες στιγμές στην ιστορία της Eurovision στη χώρα μας. Σε μια εποχή που ο διαγωνισμός θεωρούνταν ακόμη ένα πεδίο αυστηρά για ποπ ακούσματα και «ευρωπαϊκή» αισθητική, η Άντζελα Δημητρίου, η ανερχόμενη τότε δύναμη του λαϊκού πενταγράμμου, αποφάσισε να κάνει την υπέρβαση. Με το τραγούδι «Αν», μια σύνθεση του Χάρη Χαλκίτη, η τραγουδίστρια που αργότερα θα αποκαλούνταν από όλους «Λαίδη», ανέβηκε στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με σκοπό να ταξιδέψει στο Δουβλίνο.
Η ατμόσφαιρα εκείνο το βράδυ ήταν ηλεκτρισμένη, αλλά όχι με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς για μια αγαπημένη καλλιτέχνιδα. Η επιλογή της Άντζελας Δημητρίου να διεκδικήσει το εισιτήριο της εκπροσώπησης προκάλεσε μια πρωτοφανή πόλωση. Το κοινό που βρισκόταν μέσα στην αίθουσα, επηρεασμένο από μια ελιτίστικη αντίληψη της εποχής που ήθελε το λαϊκό τραγούδι να μένει «εντός των τειχών», υποδέχτηκε την εμφάνισή της με έντονες αποδοκιμασίες. Τα γιουχαΐσματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του «Αν» έμειναν στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης ως μια από τις πιο άβολες στιγμές για καλλιτέχνη τέτοιου βεληνεκούς.
Παρά την αρνητική υποδοχή από μέρος των παρευρισκομένων, η ίδια η Δημητρίου στάθηκε στη σκηνή με τον επαγγελματισμό που τη χαρακτήρισε σε όλη τη μετέπειτα πορεία της. Φορώντας ένα εντυπωσιακό μαύρο φόρεμα με παγιέτες, προσπάθησε να ερμηνεύσει μια μπαλάντα που ξέφευγε από τα στενά όρια του μπουζουκιού, ενσωματώνοντας πιο σύγχρονα, διεθνή στοιχεία. Ωστόσο, το κλίμα είχε ήδη διαμορφωθεί. Η κριτική επιτροπή, ίσως επηρεασμένη και από τις αντιδράσεις στο θέατρο, έδωσε τελικά το χρίσμα στην Αφροδίτη Φρυδά και το τραγούδι «Κλόουν».
Ωστόσο όταν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα από τον ηθοποιό Κώστα Καρρά, οι αποδοκιμασίες εντάθηκαν και στράφηκαν προς τη νικήτρια και την επιτροπή. Η ίδια η Αφροδίτη Φρυδά έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις της ότι αισθανόταν σαν να μην είχε κερδίσει, λόγω του εχθρικού κλίματος και των αντιδράσεων για το τραγούδι.
Η κριτική επιτροπή εκείνης της βραδιάς απαρτιζόταν από προσωπικότητες όπως ο Φρέντυ Γερμανός, ο Γιώργος Κατσαρός, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Κώστας Καπνίσης, ο Λευτέρης Χαψιάδης, ο Χριστόδουλος Χάλαρης, ο Σπύρος Σακκάς, ο Ζακ Ιακωβίδης, ο Σπύρος Παπαβασιλείου, ο Δημήτρης Καψωμένος, ο Θωμάς Μπακαλάκος, ο Γιώργος Μεράντζας και ο Ηλίας Ανδριόπουλος.
Στον διαγωνισμό το τραγούδι δεν κατάφερε να ξεχωρίσει και βρέθηκε στην 17η θέση, ανάμεσα σε 21 συμμετοχές, συγκεντρώνοντας μόλις 10 βαθμούς, οι οποίοι προήλθαν μόνο από τέσσερις χώρες. Το 1988 ήταν η χρονιά που η Ευρώπη γνώρισε τη Σελίν Ντιόν, η οποία κέρδισε την πρώτη θέση εκπροσωπώντας την Ελβετία.
