Η Μαρίνα Σπανού ανήκει σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που δεν ακολούθησαν μια «παραδοσιακή» διαδρομή προς τη σκηνή. Αντίθετα, ξεκίνησε από τον δρόμο σε μια περίοδο που για τους περισσότερους ανθρώπους ήταν συνώνυμη με την απομόνωση, την καραντίνα.
Μιλώντας στην κάμερα της εκπομπής «Happy Day» στον ALPHA, η ίδια ξετυλίγει το νήμα αυτής της διαδρομής, αποκαλύπτοντας πως τίποτα δεν ήταν τυχαίο, αλλά αποτέλεσμα μιας βαθιάς εσωτερικής ανάγκης για έκφραση και σύνδεση.
Η πρώτη φορά που τραγούδησε στον δρόμο δεν είναι απλώς μια ανάμνηση για τη Μαρίνα Σπανού, είναι σημείο αναφοράς.
Όπως εξομολογείται, την ανακαλεί συχνά, ακόμη και σήμερα που βρίσκεται πλέον σε μουσικές σκηνές μπροστά σε κοινό. Εκείνη η πρώτη εμπειρία, με την αμεσότητα και την αυθεντικότητά της, λειτουργεί σαν «οδηγός» για το πώς θέλει να νιώθει κάθε φορά που τραγουδά.
Η ανάγκη της να βρεθεί στη σκηνή υπήρχε πάντα. Ωστόσο, δεν ήξερε εξαρχής πώς θα το πετύχει. Στο λύκειο στράφηκε προς την υποκριτική και το θέατρο, ξεκινώντας να προετοιμάζεται προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως, η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Η καραντίνα έγινε το turning point, η ανάγκη για επικοινωνία την οδήγησε στον δρόμο. Και εκεί, μέσα από την επαφή με τον κόσμο, βρήκε κάτι που η ίδια περιγράφει ως «τρομερή πληρότητα».
Σιγά σιγά, αυτή η μοναχική πράξη μετατράπηκε σε συλλογική εμπειρία: από τον δρόμο σε μουσικές σκηνές, από τη μοναξιά σε μια μπάντα.
Η αντίδραση των γονιών: «Φρίκαραν, αλλά στάθηκαν δίπλα μου»
Η απόφαση να βγει να τραγουδήσει στον δρόμο δεν ήταν εύκολο να γίνει αποδεκτή από την οικογένειά της.
Η ίδια το περιγράφει με χιούμορ αλλά και ειλικρίνεια: οι γονείς της «φρίκαραν», «έπαθαν τρία εγκεφαλικά» όταν το άκουσαν. Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία είναι τι ακολούθησε.
Μόλις κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται για μια παρορμητική επιλογή, αλλά για μια βαθιά, «πυρηνική ανάγκη», στάθηκαν στο πλευρό της. Μάλιστα, ο πατέρας της τη συνόδευσε για να αγοράσουν μαζί τον εξοπλισμό που χρειαζόταν, μια κίνηση στήριξης που αποτυπώνει τη μετάβαση από την ανησυχία στην αποδοχή.
Η Μαρίνα Σπανού αναφέρθηκε και στο κατά πόσο είναι δύσκολο για τα παιδιά γνωστών προσώπων να χαράξουν τη δική τους πορεία.
Η ίδια αναγνωρίζει ότι πρόκειται για μια επιπλέον «ιδιότητα» μέσα σε μια ήδη σύνθετη ταυτότητα. Ωστόσο, δηλώνει πως κατάφερε να συμφιλιωθεί νωρίς με αυτό και αποδίδει μεγάλο μέρος αυτής της ισορροπίας στους γονείς της.
Δεν το βίωσε ποτέ ως εμπόδιο. Αντίθετα, το αντιμετώπισε ως ένα κομμάτι της πραγματικότητάς της που έπρεπε να ενσωματώσει.
Η ψυχοθεραπεία ως «δώρο ζωής»
Ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία της συνέντευξης είναι η αναφορά της στην ψυχοθεραπεία.
Για τη Μαρίνα Σπανού, δεν πρόκειται για κάτι περιστασιακό, αλλά για μια σταθερή, εβδομαδιαία πρακτική. Τη χαρακτηρίζει «δώρο» προς τον εαυτό της -κάτι που δεν θα άλλαζε με τίποτα.
Η μουσική της Μαρίνας Σπανού είναι άμεσα συνδεδεμένη με το συναίσθημα και κυρίως με τον έρωτα.
Η ίδια παραδέχεται ότι υπάρχει έντονο στοιχείο φλερτ, τόσο στα τραγούδια της όσο και στην αλληλεπίδραση με το κοινό. Ωστόσο, το βλέπει περισσότερο ως τρόπο επικοινωνίας, παρά ως μέσο για έναν απώτερο σκοπό.
Τα περισσότερα τραγούδια της είναι βιωματικά. Περιέχουν προσωπικά στοιχεία, εμπειρίες και συναισθήματα. Και όταν γράφει κάτι που αφορά έναν συγκεκριμένο άνθρωπο; Δεν το κρατά για τον εαυτό της.
«Τα στέλνω», λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι πιστεύει πως «τα γράμματα δεν πρέπει να μένουν στα συρτάρια».
Το φετινό καλοκαίρι βρίσκει τη Μαρίνα Σπανού σε περιοδεία, με στάσεις τόσο σε νέους προορισμούς όσο και σε πόλεις που έχει ήδη επισκεφθεί.
Στόχος της δεν είναι μόνο να παρουσιάσει τη μουσική της, αλλά και να γνωρίσει από κοντά τον κόσμο που την ακολουθεί. Ξεχωρίζουν οι εμφανίσεις της τον Σεπτέμβριο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, που αναμένεται να συγκεντρώσουν το ενδιαφέρον του κοινού.
