Την προσωπική του διαδρομή στη διαχείριση του πένθους και την απόφασή του να σταματήσει την ψυχοθεραπεία μετά τον θάνατο της μητέρας του περιέγραψε ο Νίκος Μουτσινάς. Ο ηθοποιός και παρουσιαστής εξήγησε πως φοβήθηκε ότι η σχέση με την ψυχολόγο του θα αποκτούσε διαφορετική διάσταση, καθώς ένιωθε πως αναζητούσε ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να καλύψει το κενό της μητέρας του.
Ο ίδιος παραχώρησε συνέντευξη στη Νάντια Μπουλέ, στο vidcast που παρουσιάζει, με απόσπασμα της συζήτησης να προβάλλεται την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου στην εκπομπή «Happy Day». Μεταξύ άλλων, μίλησε για την αυτοβελτίωση, τη σχέση με τον εαυτό του και τον τρόπο με τον οποίο η απώλεια της μητέρας του επηρέασε την καθημερινότητά του.
Η απώλεια της μητέρας του και η απόφαση να ασχοληθεί με τον εαυτό του
Όπως αποκάλυψε, τα τελευταία 14 χρόνια έχει στρέψει μεγάλο μέρος της προσοχής του στην εσωτερική του αναζήτηση, προσπαθώντας να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό του και να διαχειρίζεται διαφορετικά όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά του.
Αναφερόμενος στην απώλεια της μητέρας του, εξήγησε ότι, αφού πέρασαν τρία χρόνια από τον θάνατό της, ξεκίνησε να ασχολείται πιο συστηματικά με την αυτοβελτίωση. Παράλληλα, αποκάλυψε ότι είχε προηγηθεί μια επταετής περίοδος ψυχοθεραπείας, την οποία αποφάσισε να διακόψει όταν έφυγε από τη ζωή η μητέρα του.
«Τα τελευταία 14 χρόνια ασχολούμαι πολύ με το μέσα μου για να μπορέσω να βιώνω το έξω μου. Τώρα, αν δω προς τα πίσω, έχω δώσει πολύ ξύλο εγώ στον εαυτό μου. Αντιμετωπίζω πολύ διαφορετικά την καθημερινότητα και συνέλαβα διάφορα. Έφυγε η μητέρα μου. Στα τρία χρόνια του πένθους ξεκίνησα να κάνω αυτοβελτίωση και να ασχολούμαι. Έκανα πριν ψυχολόγο για επτά χρόνια και όταν πέθανε η μητέρα μου είπα σταματάω. Έμεινε η ψυχολόγος. Μου λέει “τώρα;” και λέω “ναι, τώρα”. Ένιωσα ότι θα γινόταν η μάνα μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο φόβος της συναισθηματικής εξάρτησης από την ψυχολόγο του
Στη συνέχεια, ο Νίκος Μουτσινάς εξήγησε τι ήταν εκείνο που τον οδήγησε να πάρει τη συγκεκριμένη απόφαση. Όπως είπε, ένιωθε πως, μετά τον θάνατο της μητέρας του, αναζητούσε έναν συναισθηματικό δεσμό που θα μπορούσε να καλύψει το κενό που είχε δημιουργηθεί.
Ο ίδιος φοβήθηκε ότι αυτή η ανάγκη θα επηρέαζε τη σχέση του με τη θεραπεύτριά του, καθώς θα μπορούσε να αναπτύξει μαζί της μια διαφορετική μορφή εξάρτησης.
«Γιατί ήμουν με έναν ομφάλιο λώρο και έψαχνα βύσμα. Οπότε, λοιπόν, αυτό που άλλαξε έχει να κάνει, πέρα από αυτό το συμβάν που ήταν σημαντικό, με τον τρόπο που βλέπω τους άλλους. Είναι κάποιες φορές που εκνευρίζομαι», πρόσθεσε.
