Ανάμεσα στα εκατοντάδες μηνύματα αποχαιρετισμού που κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστός ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, η ανάρτηση που έκανε ο Φοίβος Δεληβοριάς ξεχωρίζει για τη βαθιά της αλήθεια. Ο αγαπημένος τραγουδοποιός, συμπυκνώνοντας την ιδιοσυγκρασία και τον μοναδικό ψυχισμό του εκλιπόντος, αποχαιρέτησε έναν σπάνιο φίλο και συνεργάτη με λόγια που αγγίζουν την καρδιά. Και την αλήθεια.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς αναφέρθηκε στη δημιουργική τους συμπόρευση από το 2002 έως το 2007, μια περίοδο γεμάτη πειραματισμούς, ένταση και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Όπως σημείωσε, ο Γιώργος Μαζωνάκης διέθετε μια σπάνια καλλιτεχνική ανησυχία και ένα έμφυτο ένστικτο που δεν διδάσκεται, στοιχεία που τον ωθούσαν να αναζητά διαρκώς το καινούργιο χωρίς να φοβάται την έκθεση ή το ρίσκο.
«Μου έφυγε η γη κάτω απ’τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να σκεφτώ πως όσες φορές δουλέψαμε ή βρεθήκαμε παρέα, δεν υπήρχε καθόλου γη από κάτω μας. Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι – πολύ πριν το ΑΙ. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή.
Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα.
Ο Γιώργος όμως την επιλογή του την είχε κάνει. Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του , αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινότανε πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας».
Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα. Και το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθειά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό»
