Αν μπορούσαμε να τοποθετήσουμε τη βελόνα σε ένα σημείο του χρόνου όπου η ελληνική διασκέδαση πέρασε από την εποχή των «μπουζουκιών» στην εποχή του «total entertainment», αυτό θα ήταν το φθινόπωρο του 1997. Ο τίτλος του άλμπουμ «Τραύμα» λειτούργησε σχεδόν προφητικά για το σοκ που θα προκαλούσε η Άννα Βίσση στην εγχώρια show business. Ήταν η στιγμή που η «Άννα» των 70s και των 80s πέθανε, για να γεννηθεί η «Βίσση»: μια υπερηρωίδα της ποπ κουλτούρας.
Η γέννηση του icon
Η μεταμόρφωση δεν ήταν τυχαία. Ο Καρβέλας αποφάσισε να απογυμνώσει τη Βίσση από κάθε παραδοσιακή «πίστα» και να τη ντύσει με δέρμα, μέταλλο και ξανθό πλατινέ. Η μουσική της περιόδου εκείνης ήταν ένα υβρίδιο: λαϊκές μελωδίες με ροκ ενορχηστρώσεις, dance beats και στίχοι που άγγιζαν τα όρια του ερωτικού παραληρήματος. Το «Re» και το «Τραύμα» έγιναν ευαγγέλια μιας γενιάς ανυποψίαστης, που δεν είχε τα συμπλέγματα της γενιάς του Πολυτεχνείου και τα καταρρακωμένα της όνειρα, που ήθελε να καταναλώσει, να ερωτευτεί και να εκτονωθεί χωρίς ενοχές. Το άλμπουμ «Τραύμα» μόνο, έγινε τριπλά πλατινένιο μέσα σε ελάχιστο χρόνο, φτάνοντας τα 180.000 αντίτυπα.
Τραγούδια που έγιναν ακαριαία συνθήματα, σπάζοντας τα στεγανά μεταξύ λαϊκού και ποπ. Στο «Τραύμα», κομμάτια όπως το ομώνυμο, τα «Μαύρα Γυαλιά» και το «Εκεί» εισήγαγαν έναν πιο σκληρό, ηλεκτρονικό ήχο στην ελληνική δισκογραφία, ενώ το «Απόλυτο Κενό» καθιερώθηκε ως ο απόλυτος ύμνος της υπαρξιακής ερωτικής απογοήτευσης. Από την άλλη, το άλμπουμ «Ρε!» έδειξε μια πιο εσωτερική αλλά εξίσου ανατρεπτική πλευρά, με την «Ελένη» να συγκινεί το πανελλήνιο και το «30 και Βάλε» θυμίζει πως η καρδιά του Έλληνα πάντα θα σκιρτά με ένα ζεϊμπέκικο
Η «Άλωση» της Πειραιώς: Το «Χάος» και τα «Αστέρια»
Μέχρι τότε, τα νυχτερινά κέντρα ήταν χώροι με τραπέζια, γαρίφαλα και μια σχετική στατικότητα. Η Βίσση τα ισοπέδωσε όλα. Στο «Χάος», στην οδό Πειραιώς, δεν στήθηκε ένα πρόγραμμα, αλλά μια παράσταση επιπέδου Broadway.
Ο κόσμος δεν πήγαινε απλώς για να ακούσει· πήγαινε για να δει το «φαινόμενο». Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης πάλευαν για μια θέση στο όρθιο. Η Βίσση στα «Αστέρια» και στο «Χάος» δεν ήταν μια τραγουδίστρια που στεκόταν μπροστά σε μια ορχήστρα, ήταν μια performer που όργωνε τη σκηνή, ανέβαινε σε γερανούς και ίπταται στην έναρξη με το «Θάνατος είναι η αγάπη».
Η ατμόσφαιρα στα νυχτερινά κέντρα εκείνης της περιόδου δεν θύμιζε σε τίποτα την παραδοσιακή πίστα, καθώς η Άννα Βίσση εγκαινίασε την εποχή του ολοκληρωμένου show, μετατρέποντας το «Χάος» και τα «Αστέρια» σε ναούς της υπερβολής.
Υπό την καλλιτεχνική καθοδήγηση του Νίκου Καρβέλα και τις πρωτοποριακές σκηνοθετικές οδηγίες του Φωκά Ευαγγελινού, η Βίσση παρουσίασε υπερπαραγωγές που κόστιζαν δεκάδες εκατομμύρια δραχμές, επιστρατεύοντας λέιζερ, γερανούς και πολυμελή μπαλέτα.
Στο «Χάος», η συνύπαρξή της με τον Σάκη Ρουβά προκάλεσε κυκλοφοριακό έμφραγμα στην Πειραιώς, ενώ στα «Αστέρια», πλαισιωμένη από τον Στέλιο Διονυσίου, ένωσε το ποπ θέαμα με το λαϊκό έρεισμα.
Το κοινό που κατέκλυζε τα μαγαζιά ήταν ένα εκρηκτικό μείγμα από το εγχώριο jet set, επώνυμους πολιτικούς και χιλιάδες θαυμαστές που σχημάτιζαν ουρές εκατοντάδων μέτρων, απλώς για να γίνουν μάρτυρες της στιγμής που η ελληνική διασκέδαση άλλαζε οριστικά πρόσωπο.
Είναι η εποχή που ο όρος «Απόλυτη» υπονοούσε ότι η Βίσση είναι το συνολικό πακέτο: Φωνή, Performance, Fashion. Πλέον, το «Απόλυτη» έχει ταυτιστεί τόσο πολύ μαζί της, που ακόμα και σήμερα, 30 χρόνια μετά, οι τίτλοι των ειδήσεων δεν χρειάζεται να γράψουν το όνομά της. Αρκεί η λέξη για να καταλάβουν όλοι για ποια πρόκειται.
Οι ιστορίες από το παρασκήνιο του «Χάος» περιγράφουν μια Άννα που λειτουργούσε με πειθαρχία αθλήτριας. Οι πρόβες με το οκταμελές μπαλέτο και τον Φωκά Ευαγγελινό κρατούσαν εβδομάδες, κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της εποχής όπου οι τραγουδιστές απλώς “έβγαιναν” να πουν τα κομμάτια τους.
Το άγγιγμα του Ζαν Πολ Γκοτιέ
Η εμφάνισή της ήταν ένα αδιάκοπο fashion show υψηλής ραπτικής: από τους εμβληματικούς κορσέδες του Ζαν Πολ Γκοτιέ που σχεδιάστηκαν αποκλειστικά για εκείνη, μέχρι το ιστορικό χρυσό φόρεμα Versace —το τελευταίο που φιλοτέχνησε ο Gianni πριν τον θάνατό του.
Ο Γκοτιέ είδε στην Άννα τη δική του “μούσα” για την ανατολική Μεσόγειο. Τα κοστούμια που σχεδίασε για εκείνη —εσώρουχα που φοριούνταν ως εξωτερικά ρούχα, κορσέδες με μεταλλικές λεπτομέρειες και εκκεντρικά υλικά— δεν ήταν απλά ρούχα, αλλά δηλώσεις απελευθέρωσης. Το look με τα σκισμένα τζιν, τα αξεσουάρ με σταυρούς και τα έντονα smokey eyes έγινε η “στολή” της Ελληνίδας στα τέλη των 90s. Η Βίσση δεν ακολουθούσε τη μόδ, την κατασκεύαζε στο Παρίσι και την επέβαλλε στην Αθήνα.
Vissi–mania
Είκοσι χρόνια μετά η Vissi Mania επιστρέφει. Στις συναυλίες της βλέπεις φοιτητές να τραγουδούν το «Πράγματα» και το «Εμπάργκο» με το ίδιο πάθος που το έκαναν οι γονείς τους πριν από 30 χρόνια. Μην ψάχνετε εξηγήσεις για το φαινόμενο. Η Βίσση τραγουδάει με τη ψυχή της, κάθε τραγούδι, χωρίς να κάνει εκπτώσεις, χωρίς να «φυλάγεται», χωρίς να κοιτάζει το ρολόι για να πάει σπίτι, τραγουδάει το κάθε τραγούδι, τον κάθε στίχο, την κάθε νότα…απόλυτα.
