Με αφορμή τον θάνατο του Πρίσλεϊ Γκέρμπερ, ο Βασίλης Ζούλιας μίλησε ανοιχτά για τη δική του διαδρομή με τον εθισμό και την απόφαση που, όπως περιγράφει, άλλαξε τη ζωή του.
Ο σχεδιαστής, ο οποίος έχει μιλήσει δημόσια και στο παρελθόν για την απεξάρτησή του, έκανε μια εκτενή ανάρτηση στο Facebook τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, θέλοντας να αναδείξει τη σοβαρότητα της εξάρτησης αλλά και τη σημασία της αναζήτησης βοήθειας.
Ο Βασίλης Ζούλιας αναφέρθηκε αρχικά στον θάνατο του 27χρονου γιου της Σίντι Κρόφορντ, επισημαίνοντας πως η εξάρτηση, όπως σημειώνει, δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικής κοινωνικής ή οικονομικής θέσης.
«Έφυγε δυστυχώς και ο γιος της Σίντι Κρόφορντ από αυτήν την σύγχρονη ασθένεια του εθισμού. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μιλάνε ανοιχτά για τέτοια θέματα κάτι που έκανε αυτό το δυστυχισμένο παιδί εδώ και καιρό. Εδώ στόματα ερμητικά κλειστά. Το μήνυμα; Ότι όσο πλούσιος, όμορφος, διάσημος και σε αυτή την περίπτωση νέος να είσαι η αρρώστια έχει τα ίδια αποτελέσματα για όλους. Μην ακούσω τώρα μα τα είχε όλα, γιατί κτλ. Τα έχω πει πολλές φορές θα τα πω άλλη μια», έγραψε.
Ο σχεδιαστής έχει αναφερθεί επανειλημμένα στη δική του προσπάθεια να απεξαρτηθεί, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για μια μάχη που χρειάζεται στήριξη και επαγγελματική βοήθεια. Στη συνέχεια, περιέγραψε με ιδιαίτερα σκληρούς όρους την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που βρίσκεται μέσα στον εθισμό, βασιζόμενος, όπως διευκρινίζει, στη δική του προσωπική εμπειρία.
«Ο εθισμένος ζει σε ένα απόλυτα μαρτυρικό σκοτάδι που δυστυχώς δεν εξηγείται εύκολα. Ο πόνος είναι συνεχής. Η απόλυτη μοναξιά επίσης. Ο πόνος φεύγει με τη χρήση. Για να γίνει ακόμη πιο αφόρητος μέσα στη χρήση. Στο τέλος όπως στη δική μου περίπτωση δεν αντέχεις ούτε να πίνεις, ούτε να μην πίνεις. Και απλά θέλεις να τελειώνεις με όποιο τρόπο. Εγώ πήδηξα στο κενό ας πούμε. Έζησα».
Ο Βασίλης Ζούλιας στάθηκε ιδιαίτερα και στο πώς αντιμετώπισε ο ίδιος τον εθισμό, τονίζοντας ότι καθοριστικό ρόλο έπαιξε η αναζήτηση ανθρώπων που είχαν περάσει αντίστοιχη εμπειρία.
«Η λύση; Ζήτησα βοήθεια από ειδικούς που είναι αποκλειστικά άνθρωποι που έχουν περάσει το ίδιο. Κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει και να βοηθήσει. Κανένας και ακούστε το αυτό. Οι γονείς απευθυνθείτε σε οικογενειακές ομάδες. Οι χρήστες σε χρήστες που έχουν αναρρώσει. Αυτά τα ολίγα», κατέληξε.
