Εκκεντρικός και με πολύ ιδιαίτερο στυλ, διαθέτει χιούμορ και αυτοσαρκασμό, ενώ πολλές φορές το σχόλιό του πάνω σε θέματα επικαιρότητας είναι αρκετά αιχμηρό. Ο Λάκης Γαβαλάς μιλά στο HELLO! για τη μόδα για όλα εκείνα που αγαπά να κάνει στην καθημερινότητά του, την επαφή με τον κόσμο, που λατρεύει, αλλά και για την υπέροχη πορεία που έχει διαγράψει μέχρι σήμερα.
Πώς μπήκε στη ζωή σας το «Just the 2 of Us» και πώς συνδυάστηκε με όλα τα υπόλοιπα που έχετε αναλάβει;
Κατ’ αρχάς, όλοι εσείς στις εκδόσεις, στα έντυπα κ.λπ. κάνατε έναν Λάκη Γαβαλά διάσημο έμπορο στην Ελλάδα. Είχαμε μια αλληλεπίδραση. Εγώ εισήγαγα όλες τις σούπερ εταιρείες, όλα τα σούπερ περιοδικά πρόβαλλαν εκείνα που έφερνα και είχαμε μια πολύ ωραία εξέλιξη όπου βοηθούσε ο ένας τον άλλο. Με αυτό τον τρόπο, γίναμε διάσημοι. Ιδιαίτερα εγώ, λόγω και του ότι το καλλιτεχνικό παρελθόν μου –ως χορευτής κ.ά.– συνέβαλε στο να εμπνεύσουμε ένα lifestyle από τα ’80s μέχρι και σήμερα. Η αγάπη του κόσμου είναι ο ταξιθέτης μου. Αυτός με βάζει σε θέσεις και αυτός ανάβει τα φώτα για την παράσταση. Ο ταξιθέτης μου λοιπόν μου έδωσε μια αίθουσα για να κάνω μια ωραία προβολή με τον τίτλο «Just the 2 of Us». Κι εγώ έπρεπε να γεμίσω αυτή την αίθουσα. Ξέρω όμως να γεμίζω τις αίθουσες. Οπουδήποτε κι αν είμαι, εγώ έχω τη δική μου άποψη – κι αυτό μου το λένε όσοι απομονώνουν άλλα στοιχεία προκειμένου να δουν εμένα και να κρίνουν εμένα. Έτσι, είπα ότι δεν έχω τίποτα να χάσω και να δοκιμάσω και το τραγούδι. Αυτή η επιλογή μου ανανεώνει τη σχέση μου με το κοινό, που με αγαπά πολύ γιατί είμαι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Δεν είμαι ο σταρ που κάθεται σπίτι του με τα παιδιά του, με την οικογένειά του… Εγώ βγαίνω, κάνω τη ζωή μου, είμαι στη δουλειά μου όλη μέρα, πηγαίνω στις σχολές όπου διδάσκω, ψωνίζω, επισκέπτομαι εστιατόρια. Οπότε, ο κόσμος μπορεί να με αγγίξει, να μου μιλήσει, κι αυτός ο κόσμος θέλει να με βλέπει συνεχώς κάπου. Γι’ αυτό και αποδέχθηκα την πρόταση για το «Just the 2 of Us».
Το εκκεντρικό στυλ και όλο αυτό που υπάρχει ως χαρακτήρας Λάκης Γαβαλάς ήταν ποτέ –ή είναι– μια μορφή πανοπλίας;
Αυτήν τη στιγμή, έχουμε τον Maluma και τον Bad Bunny. Παλαιότερα είχαμε τον Boy George, τον Μικ Τζάγκερ και τον Ντέιβιντ Μπόουι. Αυτό είναι το δικό τους σύμπαν. Σε όλο αυτό το διάστημα, όμως, είχαμε και τον Λάκη Γαβαλά. Μετά είναι και ο Lil Nas X. Εγώ ανήκω στο στερέωμα που έχει να κάνει με το avant garde. Εκκεντρικότητα το λέμε εμείς στην Ελλάδα, αλλά είναι ο δικός μου κόσμος κι αυτός που τελικά με έκανε επιτυχημένο, γι’ αυτό και δεν τον αλλάζω. Εγώ ήμουν ένα AI από τα ’80s! (γέλια) Τώρα είμαι ένα AI 2. Αφού λέω στο AI να με επινοήσει ξανά και με κάνει όπως ακριβώς είμαι.
Τη λέξη «εκκεντρικό» τη χρησιμοποιούμε με θετικό πρόσημο συνήθως.
Βέβαια, το καταλαβαίνω, εγώ όμως πρέπει να το εξηγήσω. Τώρα βγαίνει ο Akylas, που είναι ένα παιδί, ξάδερφος ή ανιψιός του Bad Bunny και σίγουρα εγγονός του Λάκη Γαβαλά. (γέλια) Να μην τον δεχθώ; Να μην τον στείλω στη Eurovision; Με την έννοια της τρέλας του και αυτού που είναι. Εγώ έχω ένα δικό μου τρόπο σκέψης και φέρεσθαι. Ήμουν έμπορος ρούχων. Θεωρώ ότι το έκανα τέλεια. Ήμουν κριτής σε κάποια πάνελ. Το έκανα τέλεια. Δεν γίνεται διαφορετικά καθώς η γνώση και η πειθαρχία χρόνων επιβάλλουν να είμαι άρτιος σε ό,τι αναλαμβάνω.
Η γνώση από πού προκύπτει; Από την ενημέρωση, από το διάβασμα;
Προκύπτει από το διάβασμα, το ότι είμαι κοντά σε εξειδικευμένους στον τομέα τους ανθρώπους, τη διαρκή ενημέρωση, την ανίχνευση και, πάνω απ’ όλα, την τόλμη. Γιατί το διάβασμα είναι άχρηστο αν μετά φοβάσαι να το εφαρμόσεις στην πράξη. Παίρνεις λοιπόν τη γνώση και τη διοχετεύεις, τη μεταλαμπαδεύεις. Εγώ έχω τη γνώση αποδεδειγμένα καθώς όλες οι πολυεθνικές εταιρείες μού εμπιστεύτηκαν την πραμάτεια τους.
Σας είναι εύκολο να δείξετε αδυναμία;
Μια στιγμή αδυναμίας μπορεί να υπάρξει όταν πρέπει να πραγματοποιήσω, για παράδειγμα, ένα φόρουμ ή ένα TEDx. Παρ’ όλα αυτά, κάνω πάντα stun innovation. Άρα, είμαι καλός σε κάτι άλλο, στο οποίο δεν είναι οι υπόλοιποι – είτε αυτό είναι το χιούμορ είτε το χρώμα σε εκείνα που λέω. Βέβαια, εγώ καταλαβαίνω τυχόν ελλείψεις. Δεν είμαι όμως επιστήμονας ούτε νομικός, καλλιτέχνης είμαι!
Θα λέγατε ότι έχετε κατακτήσει αυτό το 80% της επιτυχίας;
Υπάρχει μια ιεραρχία σε αυτό που αναλαμβάνεις και πρέπει να κατέχεις το 80% για να κατακτήσεις και το 80% της επιτυχίας. Το 100% δεν το φτάνει κανείς – ούτε καν ο Ίλον Μασκ! Εγώ έχω γνώσεις, έχω εμπειρία, έχω τακτ, έχω πειθαρχία και είμαι και glamorous. Αυτά μέτρησαν σε μένα και, ακόμα και σήμερα, με εμπιστεύονται πολυεθνικές εταιρείες για να συνεργαστούμε. Πάντα αγωνιώ, αγωνίζομαι και επιδιώκω να κάνω τα πράγματα καλύτερα ακόμα και από την Ευρώπη.
Η δημόσια έκθεση σας έχει αδικήσει ή σας έχει προστατεύσει;
Με έχει προστατεύσει, εξυψώσει και επιβραβεύσει. Δεν έχω παράπονο. Δεν μπορείς πια να κοροϊδέψεις τον κόσμο μόνο με το «φαίνεσθαι». Λόγου χάρη, έρχεται στο timeline τους μια φωτογραφία από τον τάδε καλλιτέχνη, από την τάδε επίδειξη, και, τελικά, επιλέγουν εμένα επειδή με θεωρούν πιο σοβαρό. Πολύ τακτικά μου λένε: «Το παιδί μου σας θαυμάζει, σας βλέπει πάντα, ακούει τι λέτε, διαβάζει τις συνεντεύξεις που δίνετε. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσει, να είναι σαν κι εσάς».
Κι αυτό φαντάζομαι πως σας δίνει χαρά.
Εννοείται! Έτσι κι αλλιώς, εγώ διδάσκω 148 παιδιά σε τρεις σχολές, σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη, και είμαι σε πανεπιστήμιο της Κύπρου. Πριν από λίγες ημέρες, 63 φοιτητές συμμετείχαν σε ένα διαγωνισμό για να παρουσιάσουν ένα ρούχο τους στο Athens Fashion Week. Κάποιοι από τους γονείς τους μου είπαν: «Ερχόμαστε με τα παιδιά μας για να σας δούμε και να σας μιλήσουμε. Τα παιδιά μας έρχονται μόνο και μόνο για σας». Ε, αυτό είναι κάτι για μένα! Αλλά κι εγώ ακολουθώ μια πολύ μοντέρνα εκπαίδευση – βγαίνουμε από τις τάξεις, πηγαίνουμε στην αγορά, κάνουμε ανιχνεύσεις… Δηλαδή, τα παρακινώ με έναν άλλο, μαγικό τρόπο.
Η μόδα είναι τέχνη;
Η μόδα ξεκινά από την τέχνη, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής, την οποία λατρεύω. Πρέπει να παρακολουθείς την τέχνη, η οποία ανανεώνεται συνεχώς, χωρίς να ξεχνάς βέβαια τις πατροπαράδοτες μορφές της, όπως, για παράδειγμα, το άγαλμα του Ερμή ή τα αναγεννησιακά έργα στη Γαλλία. Βλέπεις τι φορούσαν τότε και εμπνέεσαι. Φυσικά και η μόδα είναι τέχνη και μουσική.
Μπορεί να είναι και μηχανισμός κοινωνικής αποδοχής;
Ναι, ισχύει κι αυτό. Από την άλλη πλευρά, όταν οι οίκοι πρέπει να βγάζουν χρήματα, φεύγουν λίγο από την ελεγκάντσα που έχει το ρούχο αυτό καθαυτό και κάνουν sneakers και τσάντες. Αυτά είναι τα φετίχ όλων των γυναικών.
Είναι και ένα μέσο επιβολής, με την έννοια ότι η μόδα είναι έκφραση ελευθερίας, αλλά μπορεί να δημιουργήσει και μια μορφή εξουσίας σε κάποια κοινωνικά πεδία;
Σίγουρα. Την περίοδο του COVID, όταν όλα τα εργαστήρια που παράγουν κομψά, ωραία ρούχα και πλεκτά ήταν κλειστά, στην Ταϊβάν και την Κίνα ήταν ανοιχτά και έφτιαχναν αθλητικά παπούτσια. Αυτά τα βάζεις στο web και τα πουλάς. Δεν μπορείς να τα πιάσεις, να τα δεις, να τα θαυμάσεις, να πιεις το τσάι σου ή τη σαμπάνια σου και να τα αγοράσεις. Αυτά τα παίρνει ο οποιοσδήποτε. Η Μαρία Γκράτσια Κιούρι έφερε λεφτά στον Dior γιατί έκανε πολλά sneakers.
Το μεγαλύτερο ρίσκο ποιο είναι; Να ντυθεί κανείς όπως θέλει ή να ζήσει όπως θέλει; Ή και τα δύο μαζί;
Η μεγαλύτερη επιτυχία θα έλεγα –και όχι ρίσκο– είναι να ντύνεται και να φέρεται κανείς όπως θέλει. Έχουμε δει κορίτσια με λίγα κιλά παραπάνω που φορούν ένα μπουστάκι –και φαίνονται η κοιλίτσα και ο αφαλός τους– και από κάτω ένα τζινάκι των 9,99 ευρώ από μια fast-fashion εταιρεία να χορεύουν όλο το βράδυ και, όταν κατεβαίνουν από την πίστα, να τις αγκαλιάζει και να τις φιλά ο σύντροφός τους, ο συνοδός τους, κι εκείνες να είναι ευτυχισμένες. Αυτό λέει πάρα πολλά.
Ποια είναι τα κομμάτια που πρέπει να έχουν μια γυναίκα και ένας άντρας στην ντουλάπα τους;
Όσον αφορά τις γυναίκες, εκείνες που επενδύουν περισσότερο στο σπορ ντύσιμο μπορούν να συνδυάσουν ένα jogging παντελόνι με ένα σταυροκουμπωτό σακάκι. Μια γυναικεία γκαρνταρόμπα όμως πρέπει οπωσδήποτε να διαθέτει ένα καλό λευκό πουκάμισο –πάνω από ένα μάλλον–, ένα ανδρόγυνο σακάκι, το οποίο προσφέρεται για οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, μια κομψή καμπαρντίνα, καλσόν –ιδανικά, με prints– και μια τσάντα όπου δεν θα φαίνεται το brand. Είμαι κατά της επίδειξης πλέον. Μια όμορφη τσάντα με ωραίο δέρμα και κούμπωμα δεν χρειάζεται να έχει γραμμένη απέξω τη μάρκα της. Ο μυημένος θα καταλάβει ποιας εταιρείας είναι. Αυτός που δεν είναι μυημένος δεν σε ενδιαφέρει ούτως ή άλλως. Εγώ είμαι υπέρ του προϊόντος. Είμαι product lover, δεν είμαι brand lover. Δυστυχώς, σε πολλές χώρες –μεταξύ αυτών και η Ελλάδα και η Ρωσία– θέλουν να επιδεικνύουν το brand γιατί νομίζουν ότι, αγοράζοντας αυτό, αγοράζουν και στυλ. Πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο ότι το στυλ το δικό μου, η ταυτότητα η δική μου, η έκφραση η δική μου δεν έχει ανάγκη κανέναν υποστηρικτή, καμία ταμπέλα –και ειδικά μεγάλη– στο πέτο μου, στην τσάντα μου ή στην πλάτη μου… Στην ντουλάπα του άντρα πρέπει να υπάρχουν ένα γκρι κοστούμι, ένα πολύ παλ ροζ, ένα λευκό και ένα δυνατό σιέλ πουκάμισο, πολύ ωραίες κάλτσες και παπούτσια με κορδόνια και όχι loafers.
Οι κυρίες και οι κύριοι που βγαίνουν στην τηλεόραση ή στις πίστες θεωρείτε ότι είναι καλοντυμένοι;
Καθόλου! Στις γυναίκες, το μαλλί, τα μπιζού και τα ρούχα τους δεν συνδυάζονται μεταξύ τους, ενώ, όταν τις βλέπεις στον ελεύθερο χρόνο τους, είναι μια χαρά.
Ποιος από τους ρόλους σας σας αρέσει περισσότερο;
Είναι σνομπιστικό, αλλά είναι και το πιο καθοριστικό για μένα. Fashion entrepreneur: επιχειρηματίας διαχειριστής της μόδας. Και για τους έξω είμαι και star icon. Έτσι με βλέπουν όταν με καλούν στα σόου, έτσι με συστήνει ο ένας στον άλλο στο εξωτερικό. Εκεί όμως έχει μια υπόσταση καθώς το ρούχο, το άρωμα, η διάθεση και ο λόγος μου συνάδουν προς αυτό το αποτέλεσμα. Δεν είναι κάτι τυχαίο. Και δεν το λέω αυτό από υπεροψία, αυτό είναι το επάγγελμά μου. Εγώ luxury πουλάω, luxury είναι ο κόσμος στον οποίο απευθύνομαι – άσχετα αν εγώ είμαι το παιδί της διπλανής πόρτας και μου αρέσει να μυρίζω σκόρδο και κρεμμύδι γιατί πηγαίνω σε ταβέρνες.
Μόνιμα σε εγρήγορση, μόνιμα σε κίνηση.
Ναι, είναι αλήθεια αυτό.
Είναι αγχωτικό;
Όχι, αφού έτσι είναι η ζωή μου. Το πρωί τρέχω στο γυμναστήριο, μετά πηγαίνω στις σχολές μου και αργότερα κάνω πρόβες για να τραγουδήσω. Όμως, αν είχα παιδιά –σήμερα θα είχα εγγόνια βέβαια– και θα έπρεπε να σηκωθώ το πρωί για να τα φροντίσω και να σκεφτώ πώς θα τα σπουδάσω και θα τα εντάξω σε μια κοινωνία με αμφίβολη ηθικότητα, δεν θα είχα πιο πολύ στρες; Δεν θα είχα πιο πολλά να αναλωθώ μέσα στην ημέρα; Οπότε, δεν θεωρώ ότι εγώ κάνω περισσότερα από κάποιον που έχει οικογένεια.
Δεν σας λείπει αυτό το κομμάτι;
Πάρα πολύ. Γι’ αυτό και έχω τρία σκυλιά και μία γάτα. Γιατί και τα ανίψια μου μεγάλωσαν, το τελευταίο είναι τώρα 22 χρονών.
Επομένως, σας λείπει ένα παιδί…
Το παιδί, ναι, μου λείπει.
Ένας σύντροφος;
Θα μπορούσα να είμαι με έναν άνθρωπο που να με ανέχεται και να με καταλαβαίνει. Με φλερτάρουν κάτι κυρίες στα ΚΑΠΗ. Το τελευταίο μου φλερτ ήταν μια υπάλληλος γηροκομείου. (γέλια)
Τα όνειρα και τα σχέδιά σας για το επόμενο κεφάλαιο της ζωής σας ποια είναι;
Τα σχέδιά μου είναι να βλέπω και να δίνω βραβεία στους μαθητές μου. Να φροντίζω να βρίσκουν μια θέση και στη δουλειά για την οποία εκπαιδεύονται και στην κοινωνία. Το δικό μου προσωπικό όνειρο –ή επιθυμία– είναι να έχω ήρεμα γεράματα, να μην επιβαρύνω τους γύρω μου. Μεγαλώνω, είμαι πια στην ηλικία που πρέπει να προσέχω πάρα πολύ και να σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα αποχωρήσω από όλα αυτά τα θεάματα – θεωρώ μάλιστα ότι έπρεπε να έχω φύγει προ πολλού. Θέλω να είμαι διαυγής –να μην πάθω Αλτσχάιμερ–, να μην ταλαιπωρώ τους γύρω μου και, επειδή δέχομαι τόση αγάπη από τον κόσμο, να μην τον πικράνω. Ο στόχος μου είναι να είμαστε όλοι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι και να περνάμε καλά. Και να «θάβουμε» λιγότερο – αυτό το λέω στον εαυτό μου γιατί καμιά φορά με πιάνει τρέλα και κάνω μεγάλες και πολύ αυστηρές κριτικές.
Με αγάπη πάντα.
Εννοείται με αγάπη. Προς Θεού, δεν έχω κακία. Κατ’ αρχάς και ευτυχώς για μένα, δεν είμαι ανταγωνιστικός. Γι’ αυτό και υπηρέτησα επί χρόνια όλους τους σχεδιαστές. Ποτέ δεν είπα ότι εγώ είμαι σχεδιαστής και δεν κάθισα σε ένα θρόνο να απολαμβάνω τιμές. Ήμουν συνεχώς με τους άλλους – να τους προωθώ, να τους διοργανώνω πάρτι, με τα ωραία showrooms μου, τις ωραίες αποθήκες μου, με άψογο σέρβις, να κάνω τις επιδείξεις, να δείχνω ότι η μόδα είναι και διασκέδαση.
Η πτώση σάς απελευθέρωσε με κάποιον τρόπο;
Η πτώση δεν με προβλημάτισε για μένα –εγώ είμαι σκληρό καρύδι–, αλλά για κάποιους ανθρώπους που είχα γύρω μου. Μου λείπει όμως κι εκείνη η εποχή. Θα ήθελα να έχω μια εταιρεία, να απασχολώ υπαλλήλους, να κάνουμε δημιουργικά πράγματα και τζίρους, να είμαστε τέλος πάντων ενεργοί σε αυτήν τη χώρα που λέγεται Ελλάδα. Επομένως, η πτώση δεν με απελευθέρωσε εντελώς. Βέβαια, απέφυγα πολλά ρίσκα καθώς, απ’ ό,τι βλέπω, η αγορά έχει θέματα, προβλήματα, αφού όλοι αγοράζουν πια από το internet. Δυστυχώς, τα μαγαζιά που κάποτε είχαν πληρώσει πολύ αέρα και πολλά ενοίκια –και ακόμη πληρώνουν– σήμερα δεν μπορούν να βγάλουν καν τα έξοδά τους. Με αυτή την έννοια, μπορεί και να απελευθερώθηκα σε ένα βαθμό. Από την άλλη, είμαι αγωνιστής και πιστεύω πως θα μπορούσα να τα πάω αρκετά καλά και οργανωμένα.
Αν γυρίζατε το χρόνο πίσω, θα κάνατε κάτι διαφορετικό;
Όχι. Ο ίδιος τρελός θα ήμουν, τα ίδια πράγματα θα σκαρφιζόμουν, πρώτα με την καλλιτεχνία και μετά με το εμπόριο. Ο πατέρας μου μου ενστάλαξε την ιδέα του εμπορίου καθώς ήθελε να ασχοληθώ με αυτό. Ευτυχώς, έκανα τη μετάβαση από την καλλιτεχνία προτού φύγει, το είδε και χάρηκε. Η επιθυμία του όμως ήταν να ακολουθήσω τη δική του δουλειά, τα μάρμαρα και τα εργοστάσια. Αν και δεν πραγματοποιήθηκε, τώρα κάνω μια σειρά με μάρμαρα και σκέφτομαι: «Πού είσαι, πατέρα, να δεις ότι τελικά ασχολήθηκα και με αυτό που ήταν το δικό σου επάγγελμα…». Μάλιστα η συγκεκριμένη δουλειά γίνεται με τα εγγόνια πελατών του πατέρα μου. Φοβερός ο κύκλος της ζωής μου!
Αν αφαιρούσαμε το στυλ, τα ρούχα, όλη αυτή την «υπερβολή», τι θα έμενε ως ταυτότητα του Λάκη Γαβαλά;
Έχω απομονωθεί πολλές φορές στο σπίτι μου διαβάζοντας δύο βιβλία συγχρόνως: ένα ιταλικό –πάντα το κάνω για να μην ξεχνώ τη γλώσσα, που έμαθα καλά όταν ζούσα στην Ιταλία– και ένα ελληνικό. Μου αρέσει αυτή η απομόνωσή μου, να φοράω ένα T-shirt και ένα φούτερ και να κάθομαι σπίτι μου. Μία να ανάβω το φως, μία να το σβήνω, μία να στοχάζομαι, μία να εκνευρίζομαι με αυτό που διαβάζω στο βιβλίο γιατί είναι πολύ πιο έξυπνο από αυτό που έχω σκεφτεί εγώ. Δεν ντύνομαι μόνο και βγαίνω. Αυτό είναι μια πανοπλία για τον πόλεμο. Πώς πήγαινε ο Μέγας Αλέξανδρος ή ο Καραϊσκάκης; Έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Πρέπει να πάω σε έναν πόλεμο. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν κάνω άλλες τρέλες. Αυτή είναι η δική μου.
Άρα, στην καθημερινότητά σας, ζείτε στην απλότητά σας.
Ζω στην απλότητα του σνομπισμού μου, όπως είναι και το σλόγκαν μου. Και το άλλο σλόγκαν μου είναι το «ζω για να ταλαιπωρώ αυτούς που με αμφισβητούν».
Δεν σας αμφισβητούν και πολλοί.
Όχι, δόξα τω Θεώ. Δικαίως με κάνατε διάσημο, όπως είπα στην αρχή, γιατί εγώ είμαι ένας εργάτης. Ποτέ δεν πήραν τα μυαλά μου αέρα, και είμαι τυχερός για αυτό. Βλέπω πολλούς που έπεσαν στα ναρκωτικά, έκαναν διάφορες καταχρήσεις, δεν πρόσεξαν τον εαυτό τους, και, παρ’ όλα αυτά, θεωρούν ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίοι. Δεν έχω πρόβλημα με τη σπουδαιότητα του άλλου. Είμαι τόσο χορτασμένος –έχω κάνει πολλά στη ζωή μου και έχω απορρίψει άλλα τόσα επειδή δεν είχα χρόνο– όσο λίγοι άνθρωποι. Έχω χορέψει στο Crazy Horse του Παρισιού, για παράδειγμα, και ήμουν το μόνο αγόρι που μπήκε εκεί επί τρεις εβδομάδες. Τι άλλο να ζήσω στη ζωή μου; Το ότι σχεδιάζω για την Hermès επίσης. Τι άλλο να πω;
Από όλες αυτές τις προσωπικότητες που έχετε γνωρίσει, υπάρχει κάποια που σας έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη;
Δεν θα ξεχάσω τον Μοσκίνο, που είχε πει: «Εγώ αγαπώ τα μικρά παιδιά, τους ανθρώπους που είναι μέχρι 3 χρονών, γιατί μετά πονηρεύουν, και αγαπώ πάλι τους ηλικιωμένους, τους ανθρώπους μετά τα 93». Είχα πάθει σοκ. Ήμουν μαζί με την ανιψιά μου, που ήταν πολύ μικρή τότε, 17-18 ετών, και δεν μπορούσε να καταλάβει τι εννοούσε. Εννοούσε ότι αγαπούσε την αθωότητα, όχι ότι δεν αγαπούσε τον υπόλοιπο κόσμο. Ήταν άλλωστε ένας από τους καλύτερους δημιουργούς.
Τον Αρμάνι τον είχατε γνωρίσει;
Βέβαια, στις αρχές, όταν ήμουν στη Ρώμη. Ήταν πολύ σπουδαίος άνθρωπος και σημαντική σχολή. Μπορεί να μην ήταν ο designer με τα εκπληκτικά σχέδια, αλλά είχε ως πρότυπό του την ελεγκάντσα και τη διατήρησε σε όλη του τη διαδρομή. Προσωπικά, προτιμώ τους Galliano, Vivienne Westwood και McQueen. Όσον αφορά τη Schiaparelli, είναι μια μάρκα πολύ δημιουργική, πολύ διαφορετική, πολύ ξεχωριστή.
Βλέπουμε όλο και πιο συχνά να βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας αρκετά σκοτεινά στοιχεία από τον κόσμο της μόδας, της καλλιτεχνίας κ.λπ.
Αυτό ισχύει για όλους τους χώρους. Απλώς, στη μόδα, όπου όλα εξελίσσονται με μεγάλη ταχύτητα, ανανεώνεται συνεχώς και είναι πολύ expensive, δυστυχώς υπάρχει μεγάλη παρεκτροπή. Υπάρχουν σκούρες περίοδοι, σκούρες στιγμές. Παλιά είχαμε τις κοινωνικές τάξεις, που είχαν το στυλ τους και το προσάρμοζαν στην εκάστοτε μόδα. Τώρα όλοι είναι όλα. Οπότε, το εμπόριο της μόδας δεν απευθύνεται στο συγκεκριμένο άνθρωπο της συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης όπως παλαιότερα. Θέλεις να καταναλώσεις περισσότερο, άρα πρέπει να παραγάγεις και περισσότερο. Κάποιοι λοιπόν καταφεύγουν στο εύκολο χρήμα, το οποίο έχει τα ρίσκα του, γι’ αυτό ακούμε για θανάτους, κακοποιήσεις κ.λπ.
Πώς πιστεύετε ότι έχουν επηρεάσει οι influencers, θετικά ή αρνητικά;
Οι καλοί trendsetters, που γράφουν ακριβή και ολοκληρωμένα άρθρα, μπορούν να φέρουν κάτι όμορφο και διαφορετικό. Αυτό όμως δεν λέγεται influencing, λέγεται press. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.
