Πέντε μηνών έγκυος στα δίδυμα υπέγραψα το σύμφωνο συμβίωσής μου. Εκείνη την περίοδο, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήμουν σε θέση να οργανώσω ούτε απογευματινό καφέ. Πόσο μάλλον γάμο. Άσε που δεν ήθελα. Δεν ήταν ποτέ στα όνειρα μου, μάλλο στους εφιάλτες μου.
Θυμάμαι ένα συμβολαιογραφείο, μια αίθουσα αναμονής και εμάς να περιμένουμε τη σειρά μας ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν έρθει για πολύ πιο πεζές υποθέσεις. Εγώ με την κοιλιά μπροστά, ο άντρας μου δίπλα και ένας συμβολαιογράφος που γνώριζε τον σύζυγό μου από τα χρόνια που εκείνος κυκλοφορούσε περισσότερο τα βράδια παρά τα πρωινά. Κάπου ανάμεσα στις υπογραφές, τις σφραγίδες και τα χαρτιά, ειπώθηκαν ιστορίες που μάλλον δεν προβλέπονται από τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.
Μετά πήγαμε για φαγητό στην πεθερά μου. Εκείνη είχε καταλάβει καλύτερα από όλους ότι επρόκειτο για σημαντική ημέρα. Μας σταύρωσε με λίρες, μας φίλησε, μας ευχήθηκε. Παρούσα ήταν και η αδερφή μου, συγκινημένη, κάτι που εγώ, και ο Βαγγέλης, βρήκαμε πολύ αστείο. Με δύο μωρά στην κοιλιά και ορμόνες σε ελεύθερη πτώση, πολλά γεγονότα εκείνης της περιόδου τα θυμάμαι σαν θολές φωτογραφίες.
Η μητέρα μου, αντιθέτως, θυμάται τα πάντα. Κυρίως ότι ξέχασα να της πω πως θα υπογράφαμε εκείνη την ημέρα. Και ναι, το ξέχασα στ’ αλήθεια. Δεν ήταν κάποιο μήνυμα ανεξαρτησίας. Ήταν καθαρή αφηρημάδα εγκύου.
Από τελετές και γαμήλιες συγκινήσεις, αν δεν ήταν η φίλη μου η Σόνια να με βγάλει ένα βράδυ για ένα αυτοσχέδιο bachelorette με χάρτινα καπελάκια σε ένα μεζεδοπωλείο της γειτονιάς, δεν θα είχα πάρει χαμπάρι ότι περνούσα κι εγώ μια από αυτές τις στιγμές που οι άνθρωποι συνήθως θυμούνται μια ζωή.
Όμως δεν είναι όλες οι γυναίκες έτσι. Και πολύ καλά κάνουν.
Οι περισσότερες ονειρεύονται τον γάμο τους από μικρές. Φαντάζονται το νυφικό, τη μουσική, τα λουλούδια, τη στιγμή που θα περπατήσουν προς τον άνθρωπό τους. Και όταν έρχεται εκείνη η μέρα, θέλουν να τη ζήσουν όπως την είχαν ονειρευτεί. Με τελετή, δεξίωση, φίλους, συγγενείς και χορό μέχρι το πρωί.
Κι όμως, ακόμη κι έτσι, ένας γάμος μπορεί να μην πετύχει.
Και τότε, αν η ζωή σταθεί γενναιόδωρη και φέρει έναν νέο άνθρωπο στον δρόμο τους, εμφανίζεται ένα παράξενο δίλημμα. Να ξαναφορέσω νυφικό; Να κάνω πάλι γλέντι; Να καλέσω ξανά κόσμο; Μήπως είναι υπερβολή; Μήπως θα σχολιαστεί; Μήπως «δεν ταιριάζει» σε μια γυναίκα που παντρεύεται για δεύτερη φορά;
Πάντα με εντυπωσίαζε αυτός ο δισταγμός. Όχι γιατί προέρχεται από συστολή. Ούτε απαραίτητα από οικονομικές δυσκολίες. Τις περισσότερες φορές προέρχεται από κοινωνικούς περιορισμούς που κουβαλάμε χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε.
Σαν να πρέπει η δεύτερη φορά να είναι πιο μαζεμένη. Πιο διακριτική. Πιο «συνετή». Σαν να οφείλει κανείς να απολογηθεί επειδή τόλμησε να ερωτευτεί ξανά.
Κι όμως, οι δεύτερες ευκαιρίες δεν είναι αυτονόητες. Είναι από τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορεί να φέρει η ζωή. Δεν τις συναντούν όλοι. Και όσοι τις συναντούν, αξίζει να τις γιορτάζουν.
Γι’ αυτό, αν το θέλετε, φορέστε το νυφικό. Το λευκό, το ροζ, το χρυσό ή όποιο χρώμα αγαπάτε. Κάντε το πάρτι που ονειρεύεστε. Καλέστε τους φίλους σας. Βάλτε μουσική. Χορέψτε μέχρι να βγάλετε τα παπούτσια σας.
Και εμείς οι καλεσμένοι σας, να ξέρετε κάτι. Δεν θα μετράμε αν είναι ο πρώτος ή ο δεύτερος γάμος. Θα χαιρόμαστε που σας βλέπουμε ευτυχισμένες. Και θα γλεντήσουμε μαζί σας με την ίδια ακριβώς χαρά.
