Η εικόνα έχει μείνει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη. Ένα τεράστιο πλήθος στους δρόμους του Λονδίνου. Λουλούδια παντού. Η νεκρική πομπή να κινείται αργά προς το Αββαείο του Γουέστμινστερ. Και ανάμεσα στους άνδρες που ακολουθούν το φέρετρο της Νταϊάνα, δύο παιδιά.
Ο Oυίλιαμ, 15 ετών. Ο Χάρι, 12. Ήταν 6 Σεπτεμβρίου 1997 και, μέσα σε λίγες ημέρες, τα δύο αγόρια είχαν περάσει από την ιδιωτική τραγωδία σε ένα δημόσιο πένθος που παρακολουθούσε ολόκληρος ο πλανήτης. Σήμερα, 29 χρόνια μετά τον θάνατο της Νταϊάνα, η εικόνα εκείνη αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος. Γιατί πίσω από το πρωτόκολλο και την τελετουργία υπήρχαν δύο παιδιά που είχαν χάσει τη μητέρα τους. Και τις προηγούμενες ημέρες, η βασιλική οικογένεια είχε προσπαθήσει να τα κρατήσει μακριά από όσα συνέβαιναν έξω από τις πόρτες του Μπαλμόραλ.
«Η γιαγιά μας έκρυψε τις εφημερίδες»
Μετά τον θάνατο της Νταϊάνα στο Παρίσι, ο Γουίλιαμ και ο Χάρι παρέμειναν με τον πατέρα τους, τον τότε πρίγκιπα Κάρολο, και τη βασιλική οικογένεια στο Μπαλμόραλ της Σκωτίας.
Έξω από το κάστρο, όμως, ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να αντιδρά με τρόπο πρωτοφανή. Στο Λονδίνο σχηματίζονταν ουρές ανθρώπων που άφηναν λουλούδια, κάρτες, φωτογραφίες και προσωπικά μηνύματα για τη Νταϊάνα. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ήταν γεμάτα με την είδηση του θανάτου της. Μέσα στο Μπαλμόραλ, όμως, τα παιδιά δεν έπρεπε να τα βλέπουν.
Χρόνια αργότερα, ο Oυίλιαμ αποκάλυψε ότι η βασίλισσα Ελισάβετ είχε δώσει συγκεκριμένη οδηγία: οι εφημερίδες να απομακρυνθούν από το σπίτι. «Η γιαγιά μας αφαίρεσε σκόπιμα τις εφημερίδες», εξήγησε ο Γουίλιαμ στο ντοκιμαντέρ Diana, 7 Days, περιγράφοντας ότι έτσι εκείνος και ο Χάρι δεν είχαν μπροστά τους διαρκώς τις ειδήσεις για τον θάνατο της μητέρας τους.
Η απόφαση μπορεί να φαίνεται παράξενη σήμερα, όμως ο ίδιος ο Oυίλιαμ την υπερασπίστηκε. Είπε ότι εκτίμησε την ιδιωτικότητα που τους προσφέρθηκε, τον χρόνο για να πενθήσουν και την απόσταση από όσα συνέβαιναν στον έξω κόσμο. Ήταν μια προσπάθεια να δημιουργηθεί, έστω προσωρινά, ένας μικρός προστατευμένος χώρος για δύο παιδιά των οποίων η ζωή είχε μόλις καταρρεύσει.
Η ειρωνεία ήταν ότι αυτή η προστασία προκάλεσε αντιδράσεις. Καθώς εκατομμύρια Βρετανοί θρηνούσαν στους δρόμους, η βασιλική οικογένεια παρέμενε στο Μπαλμόραλ. Η απουσία της από το Λονδίνο δημιούργησε την εντύπωση ότι το Παλάτι δεν συμμεριζόταν το δημόσιο πένθος.
Για τον Oυίλιαμ, όμως, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική: η οικογένεια προσπαθούσε να τον προστατεύσει από την ίδια δημοσιότητα που είχε καταδιώξει τη μητέρα του.
